لاهيجان،شهر چاي و ابريشم ، با تاريخي كهن و فراز و نشيب بسيار در شرق استان گيلان واقع شده است.اين شهر از شمال به درياي خزر ، از جنوب به سياهكل و ديلمان، از مغرب به آستانه اشرفيه و از مشرق به لنگرود محدود است.اين شهرستان سرزميني هموار و جلگه اي است كه حاصل رسوبات بجا مانده از سفيد رود مي باشد.جلگه لاهيجان به علت زيبايي و قدرت حاصلخيزي اراضي و وجود فرآورده هاي كشاورزي و منابع اقتصادي،امتياز خاصي در بين ديگرشهرهاي استان گيلان كسب كرده است.هموارترين نقطه اين سرزمين در قسمتهاي شمالي مجاور دريا است و هر چه از شمال به طرف جنوب پيش رويم بر ارتفاع آن افزوده مي شود.بر طبق روايتي قديمي اين شهر به وسيله لاهيج بن سام بن نوح ساخته شده است.لاهيجان با توجه به اينكه در دوران ساسانيان و پيش از آن مهمترين مركز توليد و تجارت ابريشم منطقه بوده، به نام شهر ابريشم نيز شناخته ميشود.اين شهر سالها مركز گيلان «بيه پيش» و به گواه تمام مورخان از شهر هاي باستاني ايران بوده و در دوره ساسانيان نيز شهري آباد بوده است.لاهيجان در گذشته به «دارالاماره» و «دار الامان» نيز مشهور بوده است و ارتفاع اين شهر چون از ساير شهرهاي گيلان بيشتر بوده وچون اطرافش باز است هواي بهتري دارد.شهري به نام ابريشم در متون تاريخي اسلامي سده هاي هفتم و هشتم هجري قدم به عرصه جغرافيا گذاشت اما چون نام لاهيجان با ابريشم عجين است قدمت آن بسيار فراتر مي رود، زيرا شمال ايران بر سر راه ابريشم قرار داشت و ابريشم در حدود قرن پنجم ميلادي، يك قرن پيش از اسلام از چين به اروپا برده شد و بعيد مي نمايد هنگامي كه تخم كرم ابريشم از جاده ابريشم به اروپا ميرسد در اين مسير طولاني مورد توجه مردم قرار نگرفته و به پرورش آن همت نگماشته باشند، اما اينكه لاهيجان از چه روزگاري به دليل پرورش ابريشم  به اين نام خوانده شده در تاريخ سندي ديده نمي شود.ساختمانهاي قديمي لاهيجان اغلب به سبك و معماري دوره صفويه است، ديوارهاي قطور با ارتفاع قريب به پنج متر و كوچه هاي پيچ در پيچ نموداري از نماي شهر در گذشته مي باشد.